وی با یادآوری اینکه اسناد میراث فرهنگی گنجینه ای قابل اعتماد و منابع معمی برای پژوهش ها هستند، اظهار داشت: بر این اساس وقتی سندی آسیب می بیند، مصالح اطلاعاتی اولیه که می تواند پژوهشگر را یاری کند، با اختلال های جدی مواجه می شود.


ملاصالحی که در زمینه فلسفه و معرفت در باستان شناسی تخصص دارد، تاکید کرد: این اسناد حلقه های پیوند و رشته های اتصال استوار میان سلسله ای از نسل های پژوهشگران هستند و وقتی این رشته های اتصال گسسته می شود و از میان می رود در این حلقه های پیوند خللی ایجاد می شود.

این باستان شناس افزود: با ایجاد این اخلال، چه توفانی از اغتشاش، آشوب و اختلال در طرح ها و برنامه های پژوهشی پدید خواهد آمد و چه مشکلات سنگینی دست و پنجه خواهیم فشرد و چه خسارت بزرگی را متحمل خواهیم شد.

وی با یادآوری اینکه هر محوطه و اثر باستانی و نیز بنا و بافت تاریخی یک میراث بی بدیل، تکرار ناپذیر و ناجایگزین از فرهنگ و تاریخ بشری است، گفت: وقتی یک تپه، بنا و بافت تاریخی مورد تجاوز و تخریب قرار می گیرد، برای همیشه نابود شده است و دیگر با هیچ هزینه و بهایی نمی توان آن را جبران کرد.

استاد باستان شناسی دانشگاه تهران درباره اینکه آیا با گم شدن این اسناد در برنامه های پژوهشی اختلال بوجود می آید، اظهار داشت: اگر چنین اتفاقی واقعا افتاده باشد، باید آن را یک فاجعه ملی دانست زیرا اختلال، آشفتگی و آشوب و به رکود کشاندن طرح ها و برنامه های پژوهشی یک وجه نگران کننده و فاجعه بار مساله است.

وی همچنین گفت: گم شدن این اسناد می تواند نوعی ناامنی، عدم اطمینان و امنیت خاطری را در جامعه باستان شناسی و بویژه پژوهشگران و متخصصان رشته ها و دانش های مرتبط پدید آورد.

استاد باستان شناسی دانشگاه تهران اظهار داشت: کسانی که این کار را کردند اهداف موذیانه دیگری را دنبال می کنند که دستشان برای سرقت موزه ها، تخریب محوطه های باستانی و قاچاق باز باشد و نتوانند ردیابی هم شوند و این چیز کوچکی نیست.

وی گفت: واقعیت تلخ و رویدادی ناگوار که در جامعه ما رخ داده، این است طراحان این ماجرا کسانی هستند که نه ریشه در این خاک دارند و نه در آگاهی تاریخی؛ آنها موفق شدند بر اریکه قدرت تکیه بزنند و بر فرهنگ، تاریخ و میراث جامعه حکومت کنند و هیچ کس هم نیست که اینها را به محاکمه بکشاند.

ملاصالحی با یادآوری بهانه های دولت دهم برای انتقال نهادهای دولتی از تهران، از سکوت مجلس در این زمینه انتقاد کرد و گفت که در کنار بهانه هایی چون حتمی بودن خطر زلزله در تهران و کاستن از بار ترافیک، باید غفلت مجلسیان در جلوگیری از این تصمیم، همسویی نهادهای قضایی با دولت، سکوت رسانه ها بویژه صدا و سیما را نیز دخیل دانست.

وی اظهار داشت: همه این عوامل دست به دست هم دادند تا زمینه برای ارتکاب یک تصمیم ویرانگر فرهنگی فراهم شود و سرزمین سوخته ای از میراث و میراثیان به جا بماند.

ملاصالحی تاکید کرد: البته زلزله آمد و سنگین هم اتفاق افتاد و ستون فقرات میراث و میراثیان میهن ما را درهم شکست و ویرانی ها، خسارت ها و آوارهای بسیاری نیز از خود به جای نهاد البته زلزله ای تاریخی و فرهنگی.

این باستان شناس گفت: عجیب است که در این هشت سال نمی دانستیم سیاست، فرهنگ، اقتصاد و معیشت ما روی چه گسل ها و کمربندهای زلزله خیزی پی نهاده شده است و چه تکان ها، تخریب ها، خسارت ها، آوار ها و آواربرداری های سخت و سنگینی پیش روست.

این باستان شناس پیشنهاد کرد که مدیریت جدید سازمان میراث فرهنگی به گروهی از کارشناسان برای پیگیری و ارزیابی ابعاد آنچه طی سالهای گذشته در این سازمان اتفاق افتاده است ماموریت دهد و از آنها بخواهد فهرستی از ابعاد خسارت ها و آسیب ها فراهم شود تا مسببان آن به میز محاکمه فراخوانده شوند.

ملاصالحی با تاکید بر اینکه نباید با تساهل و تسامح راه را برای خیانت های بعدی هموار ساخت، تاکید کرد: بازی با تاریخ و فرهنگ و میراث یک ملت، اعم از مدنی و معنوی، بازی با آتش است و نخست دامن آن هایی را خواهد گرفت که در افروختن و شعله ور کردن آن دخالت داشته اند.

به گفته ملاصالحی، جغرافیای سیاسی ایران معاصر تنها هسته به جای مانده از پیکر یک ایران فرهنگی، تاریخی و معنوی عظیم است و از این رو «فرهنگ» مقوله تیغ، تیر و شمشیر نیست.

این باستان شناس تاکید کرد: می توان جهانی را بی تیغ و تیر و شمشیر با اندیشه و ایمانی تابناک با فرهنگ و میراث و معنویتی غنی تسخیرکرد به شرط آنکه خود مصداق همه فضیلت ها و ارزش های اصیلی باشیم که منادی آن به دیگران هستیم.


منبع: ایرنا